Hoe een dromer met faalangst rijexamen doet

Vandaag gaf het getal rechtsboven in mijn MacBook-scherm de datum aan die al weken in mijn agenda stond en mijn gedachten domineerde: 4 september. Ik moest rijexamen doen. Met onder andere een veterstrik-, zwem-, gymnasium-, bachelor- en masterdiploma en diverse piano-diploma’s op zak, zou je denken dat ik examens inmiddels wel aan kan. Niets is minder waar. Zelden ben ik zó zenuwachtig voor iets geweest. Niet alleen had ik nooit gedacht dat ik zou kunnen rijden (mijn omgeving staat al jaren doodsangsten uit als ik met mijn dromerige hoofd over straat loop of fiets, laat staan in een auto rijd), ik was ook bang het slagingspercentage van mijn instructeur naar beneden te brengen én niet te vergeten: lieve oma’s te scheppen.

Ondank het feit dat ik niemand verteld had dat ik ging afrijden om goedbedoelde tips te vermijden, heb ik uiteraard wel het hele internet afgestruind op zoek naar dos and don’ts. ‘Kijk veel’; ‘kijk niet teveel’; ‘rijd vlot door’; ‘rijd niet te gehaast’; ‘eet een banaan vlak voor je examen’. Vriend P vond het wel wat vreemd dat ik vannacht om 3 uur opeens rechtop in bed nog zat te mailen en vrijwel permanent op de heen-of terugweg naar/van de wc was, maar lag nog vredig en onwetend te slapen toen ik vanmorgen twee uur voor de wekker maar ben opgestaan.

Na tegen heug en meug een banaan (baadt het niet, dan schaadt het niet) en een flesje cola (broodnodige cafeïne na slechts 2 uur slaap) te hebben weggewerkt en met trillende hand een beetje mascara aangebracht te hebben (op zowel voorhoofd, wang als wimpers) was het zover. De 100 meter naar het afspreekpunt ben ik nog bijna van mijn fiets gevallen van de zenuwen, wat toch een beetje een teleurstellende dood zou betekenen op de dag van je rijexamen. In het half uurtje rijden voor het moment suprême kwamen we nog enkele bumperklevers en rechtsinhalers tegen wat super fijn was voor het vertrouwen (oh zoet cynisme).

Dat ik het gehaald heb is volledig te danken aan Ben die alle lessen rustig naast me zat en me nooit het gevoel heeft gegeven dat ik het niet zou kunnen halen. Ook niet toen ik een van de laatste lessen de auto drie keer af liet slaan, niet één keer keek voordat ik knipperde en consequent de verkeerde straat inreed. Hij paste de rijlessen moeiteloos aan “de wereld van Sophie” aan. In de loop van de lessenreeks werden (niet door mij!) doodgereden dieren beschreven als ‘die kat ligt gewoon rustig te slapen’ en ‘linksaf bij de Audi’ werd vervangen door ‘linksaf bij dat huis met die leuke roze gordijnen’. Ook heeft hij me nooit uitgelachen als ik na 25 keer die ene straat nog steeds niet herkende.

Voor het examen had ik nog even alle kruispunten en afslagen uit mijn hoofd geleerd, omdat ik dus nooit weet of ik nu richting Zwolle, Utrecht, Apeldoorn dan wel Amsterdam aan het rijden ben. Desondanks presteerde ik het om mét de tomtom alsnog verkeerd te rijden. Terug bij het CBR voelden de meters van de auto terug naar “het tafeltje” als walking the green mile (ik dacht aan de acteur Michael Clarke Duncan die vandaag overleed). Gelukkig waren er tijdens het examen geen schoolklassen op mijn motorkap beland of vrachtwagens naar binnen gereden (beide scenario’s had ik veelvuldig gedroomd) en achtten beide examinatoren mij in staat tot rijden.

Van Ben kreeg ik een mini Fiat 500 cadeau, mijn lievelingsauto die ik tijdens iedere les vrij hysterisch aanwees (nog even sparen voor een echte). En nu schrik ik al de hele dag op van mijn werk en denk ik dat ik het allemaal gedroomd heb. Maar dan kijk ik om naar de kleine Fiat in de boekenkast en besef ik: ik heb het echt gehaald!!!!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s