Leeuwentrauma

Vanmorgen werd ik wakker en ging over tot mijn dagelijkse ritueel van ochtendnieuwszappen. Ik begin meestal met de NOS die mij de belangrijkste nieuwsfeiten beknopt en zonder opsmuk serveert. Ik vind dat ik dan aan mijn plicht om op de hoogte te blijven van (voornamelijk het leed) van de rest van de wereld heb voldaan en het verdien om naar Jan de Hoop en zijn mok (die hij matcht met zijn trui) te zappen. Ik ben van het nieuws al op de hoogte, dus kijk eigenlijk alleen voor de licht gênante grapjes die Jan maakt met de verkeersinformatiedienst of de jongens van rtlZ. Vooral Ronald van Loon en Jan zijn een ijzersterk duo:

“En hier het filenieuws met Ronald van Loon”
“Ja Jan, heb jij misschien mijn piano gezien?” (n.a.v.  het nieuws dat in Florida sinds enige tijd een piano op een zandbank in Biscayne Bay staat).

Geniale grappen! Maar ik kijk eigenlijk vooral voor het aandoenlijke ‘kleine’ nieuws aan het einde van het bulletin. De afgelopen jaren werd ik op menig moois getrakteerd: verliefde pinguïns, witte babyleeuwtjes, de grootste pizza ter wereld, een aantal pelikanen dat in Amerika te laat was vertrokken naar het zuiden, een schaap dat zes (!) jaar uit handen van een schapenscheerder gebleven was (hierbij werd een fantastische foto van gigantische witte suikerspin getoond met ergens een gezicht van een schaap in het midden, voor de liefhebbers zie hiernaast), 20 duikers uit Maleisië die een nieuw record ‘onderwater-schilderen’ vestigden, enz. Vanmorgen was weer een klassieker: een kat in Amerika (altijd Amerika!) overleefde een doorboring van een kruisboog van 30 cm. Ik houd erg van wonderen boven wonderen om de dag mee te beginnen.

Normaal gesproken is na de daarop volgende glimlach het moment aangebroken om op te staan, maar nu bleef ik hangen tot de reclame. De eerste was van Albert Heijn waarin o.a. een struisvogel, krokodil en aap door de supermarkt lopen en een leeuw op de kaasafdeling staat. De supermarktmanager – waar ik overigens fan van ben – brengt tot slot de giraffe op het parkeerterrein een kruiwagen hooi en houdt iets omhoog wat je kunt sparen. Ik had kunnen weten dat er weer een nieuw reclamespotje aan zat te komen, want de caissière vroeg mij gisteren of ik huppeldepup plaatjes spaarde (ik verstond alleen het laatste woord). Het zijn superdierenplaatjes (zo blijkt na een bezoekje aan AH.nl, want vandaag verstond ik haar weer niet). Dat wordt dus weer uitsluitend winkelen onder schooltijd om de kleine terroristen bij de in-en uitgang te mijden. Begrijp me niet verkeerd: ik heb niks tegen kinderen, maar wel als ze elkaar afslachten bij het veroveren van onschuldige voorbijgangers en mij aanspreken met ‘mevrouw’. Mevrouw?! Zie je wel hoe rimpelloos mijn huidje nog is?!

Maar terug naar de leeuw. Die riep bij mij namelijk onaangename associaties op die ik nodig van me af moet schrijven. De laatste keer dat ik zelf oog in oog met een leeuw stond, was tijdens de voorstelling The Lion King in Londen. Ik was daar met mijn geliefde voor 2 dagen musea, vintage winkels en natuurlijk: West End. Nadat ik de eerste avond meteen het rondje Topshop, River Island, Dorothy Perkins en New Look afgerond had, was het tijd voor de voorstellingen. In de hele stad keek een leeuwenkop ons uitnodigend aan: in de metro, op bussen, in cafés, op muren. The Lion King. Het is een van de weinige Disney-(teken)films die ik niet echt leuk vond, maar hij speelt al 10 jaar en trekt nog steeds avond aan avond volle zalen. Ook hadden we links en rechts weleens iets opgevangen over prachtige kostuums. We gingen het proberen.

Slecht, heel slecht idee. Het was een van de ergste (of liever: meest hilarische) voorstellingen die we ooit zagen. Allereerst: de kostuums. Het kan aan mij liggen, maar ik kon maar niet door de acteurs heen kijken en in hen een geloofwaardige hyena, vogel of leeuw zien (voor zover het überhaupt geloofwaardig is dat flora en fauna danst en zingt maar dat terzijde). Een aantal voorbeelden. Het luipaard (zie hieronder).

(Lui)paardje rijden

Het spijt me, maar het ziet er toch echt uit als een luipaard waar een jongen (ongezadeld) op rijdt. Maar dit viel nog mee vergeleken met Timor en Pumba (zie foto). Ik ben toch geen kleuter?! Er staat een man achter die pop! De man was op zich goed gecast, want de pop had meer uitstraling, maar toch net niet voldoende om in het verhaal te komen. De meeste hoofdrollen waren vormgegeven door gewone acteurs een springend masker in de vorm van hun dier voor zich te laten dragen (vastgemaakt aan hun kostuum). Dat ‘hoofd’ bewoog bij elke beweging woest mee waardoor ze vaak naar alle kanten keken, behalve naar het (eveneens zwiepende) hoofd van hun gesprekspartner. Wij hadden na 2 scènes al de slappe lach. Vriendlief was hogelijk verbaasd dat er ‘opeens 20 hyena’s stonden te dansen terwijl het er net toch nog maar 1 was’. Hij had niet door dat hij tussendoor even in slaap was gevallen en de enkele hyena inmiddels vergezeld was door zijn hyenavriendjes.

Even los van de kostuums is het verhaal werkelijk flinterdun. Dit was me in de film nooit zo opgevallen, omdat ik verliefd was op Pumba en consequent vooruit spoelde (oh, wat mis ik dat heerlijke geluid van de spoelende videobanden!) naar zijn duet met Timor (na deze avond verpest!) om daarna voor de 100e keer Sneeuwwitje op te zetten. Voor degenen die het verhaal niet kennen de synopsis: (leeuwen)zoontje vertrekt na de dood van zijn vader (de koning) waar hij zich verantwoordelijk voor voelt en komt later terug om koning te worden. Ik snap dat het tempo vanwege dit weinig gecompliceerde plot niet al te hoog kan liggen (dan sta je na 5 minuten weer buiten), maar dit sloeg alles. Ze wisten de 2 gebeurtenissen (3 als je incalculeert dat het gras ook de behoefte voelde om een choreografie uit te voeren, zie hierboven) – ZO dun uit te smeren dat er zelfs nog een pauze in zat. Ik nam van die gelegenheid gebruik om nog wat troostvoer te halen en cafeïne voor mijn lief die ik wakker stootte uit zijn tweede dutje (het was vermoedelijk een combinatie van de saaiheid van de voorstelling en hoogteziekte, want we zaten ongeveer 120e balkon. Dit is overigens levensgevaarlijk, want ik heb tijdens de voorstelling meerdere malen overwogen om van dit balkon af te springen) terwijl ik over zijn schoot klauterde. Na een korte discussie over de prijs van de kaartjes versus de prijs voor onze levenslust, besloten we het geheel toch maar uit te zitten met een hoopvol ‘wie weet is de tweede helft…’.

Aan het begin van de voorstellingen schaamden we ons nog voor onze lachbuien, zeker gezien het blik Chinezen dat opengetrokken was en om ons heen haast flauwviel van zoveel moois. We werden gelukkig gesterkt in ons oordeel door onze (hippe, Londense) buurvrouw bij wie de tranen inmiddels over de wangen liepen. Goddank, de wereld was niet gek geworden.

Gelukkig, genietend (en wakker!) bij Billy Elliot. We wisten nog niet wat de avond zou brengen…

Gelukkig zagen we die middag ook Billy Elliot, in een veel minder massaal, prachtig theater. Een geweldige voorstelling! Zang, dans, verhaal, humor, alles even goed en meeslepend. En als kers op mijn taart speelde Martin Marquez (de te leuke barman uit Hotel Babylon) een hoofdrol.

Als je in Londen bent: mijd die leeuw! Ren en kijk niet om (of onder, achter en naast je mocht je per ongeluk een dierenpak aan hebben). Ga a.j.b. naar Billy Elliot of één van de andere fantastische voorstellingen. Of gewoon lekker naar Camden Market voor heerlijke jurkjes en Covent garden voor cupcakes en caramel shortcake.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s