Juliana, wat moet ik zonder mijn Euridice?

Gisteravond bezocht ik een prachtige voorstelling: Orfeo ed Euridice van De Utrechtse Spelen. Het geheel speelt zich af om, in en op de hofvijver van Paleis Soestdijk.

Barokmuziek was de popmuziek van toen, aldus regisseur Jos Thie (muzikaal leider van De Utrechtse Spelen en regisseur van de spectaculaire voorstelling) in de Volkskrant vanmorgen. ‘Als je die zo theatraal gebruikt als wij hier doen, wordt het heel toegankelijk. Dan bereik je ook mensen die gewoonlijk niet naar de opera gaan.’

Dat laatste bleek een correcte constatering. Ik zat naast een echtpaar (in unisex windjacks) dat duidelijk nog nooit een opera gezien had, noch enig idee had waar het verhaal over ging. Met kreten als ‘hee Julianaantje, dat is lang geleden!’, ‘hij zingt nu iets met klagen’, ‘zo, dat is een mooie vogel’, ‘wow, vuur! Zie je dat?’ afgewisseld met pittige (open TBC-achtige) hoestbuien, het uitwisselen van Sultana’s, pepermunt en cola, gaven ze de indruk dat ze in de veronderstelling verkeerden dat ze thuis naar de televisie zaten te kijken. Ze hadden iets heel aandoenlijks te midden van een meerderheid van elitaire grijzende zestigers die er juist alles aan deden te benadrukken dat ze hier he-le-maal op hun plek waren: ‘het lijkt een beetje op die uitvoering die we ooit in Wenen zagen, vind je niet Louise?’ Het echtpaar naast mij deed mij met hun enthousiaste kreten (‘oh! Ah!’, ‘moet je dat zien, Theo!’) des te meer beseffen naar wat voor bijzonders ik zat te kijken.

Waar de spelers afgelopen zaterdag een nabijgelegen festival moesten overstemmen (de muziek werd weggeblazen door een popbandje uit de buurt en de voorstelling moest worden afgebroken. Zie voor deze soap onder meer: http://www.rtvutrecht.nl/nieuws/366004), wisten ze mij gisteravond los te trekken van het commentaar, geknisper en gehoest naast mij (‘nee Bep, die foto is niet goed gelukt, misschien moet je dat klepje even proberen!’) en al het andere om en in mij.

Solisten, koor, decor, getrainde uil, projecties, enscenering: alles was adembenemend mooi. Het mooiste locatietheater vertelt volgens Jos Thie ook het verhaal van de locatie. Hier zijn dat het paleis, haar bewoners en de geschiedenis die zich daar heeft afgespeeld. Die zingt mee zodra je het terrein op komt en Thie laat er hier en daar ook iets van zien in de voorstelling. De voorstelling brengt een eerbetoon aan Juliana, voor de generatie van de Thie staat zij bekend als een heel liefdevolle vorstin. Ze komt in de voorstelling voor als Amore en aan het slot van de avond pakken Bernhard en Juliana de tandem en rijden weg over de vijver.

Reacties op de site van de Utrechtse Spelen zijn lovend. ‘Hoewel ik geen opera-liefhebber ben, ben ik blij dat ik geweest ben.’ Jos heeft zijn doel bereikt en ik was blij dat ik de avond door mocht brengen naast het paar dat blij geweest zal zijn dat ze er waren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s